घराबाहेर
काही मंडळींचा स्वभाव एकलकोंडा असतो ते ना कुणात मिसळतात, ना सहसा घराच्या बाहेर पडतात. अशा व्यक्तीला कुणी घरकोंबडा म्हणतो तर कुणी होम सीक. कुणी कसे वागावे ? कसे रहावे ? हा ज्याचा त्याचा वैयक्तिक प्रश्न आहे. ज्याला ज्या परिस्थितीत राहणे सोयीचे वाटते त्यांनी तसे राहण्यास काहीही हरकत नाही. पण सर्वसाधारणपणे बहुसंख्य लोक असे मानतात की, आपल्या घराच्या चार भिंतीबाहेर देखील जी दुनिया आहे त्या दुनियेचा अभ्यास करण्यासाठी, काहीतरी शिकण्यासाठी घराबाहेर पडणे आवश्यक आहे.
त्यामुळे आपणाला वेगवेगळ्या प्रकारचे अनुभव येतात. प्रसंगी ठेचही लागते आणि तोल सांभाळणे देखील शिकता येते. जे अनुभव पुस्तकात नसतात त्याची जाणीव प्रत्यक्षात येते. वास्तविक आयुष्यातील सुख, दुःख, संघर्ष जवळून अनुभवल्याने माणूस मजबुत होतो. बरेच काही नवनवीन शिकायला मिळते. म्हणून मिळून मिसळून रहायला शिकावे . अन्यथा एक दिवस असाही येईल की, समोरची व्यक्ती म्हणेल आपले आयुष्य बघता बघता निघून गेले आपण मात्र जैसे थे. काहीही न करता तसेच बसून होतो. आपण खऱ्या अर्थाने जगणे शिकलोच नाही. आपले वाढत राहीले ते वय पण समज मात्र वाढली नाही. जी मंडळी बाह्य जगाचा अनुभव घेते एक दिवस त्यांची मनोधारणा अशी होते की, 'सिर्फ जरूरतें पूरी करना ही जिंदगी नहीं, कुछ ख्वाहिशों के साथ जीना भी जिंदगी है, यूँ तो हम सभी जीते है, अपनों के लिए मगर, कुछ खुशियाँ औरों के नाम करना भी जिंदगी है, सबसे लड़कर जमाने से आगे बढ़े तो क्या बढ़े, कभी कदम से कदम मिलाकर चलना भी जिंदगी है, अपनी खुदगर्जी पर गुरूर करने से क्या हासिल होगा ? कभी औरों के दर्द को समझना भी जिंदगी है.

टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा